Taka tam rodzina adopcyjna

Z przedświątecznego pamiętnika Księżniczkowej matki

Piątek, godzina 23.00

Księżniczka, wyrwana ze snu przez wystrzał petardy, wchodzi do salonu, w którym właśnie skończyliśmy stawiać choinkę. Podchodzi do drzewka, otwiera szeroko oczy, pokazuje na nie paluszkiem i mówi: „Woooow!”  Kilka minut później wraca grzecznie do łóżeczka, a my już wiemy, że jutrzejszy dzień będzie dla niej pełen przygód.

christmas-tree-1149619_960_720

Sobota, godzina 19.00

Przed południem ubieraliśmy choinkę. Właściwie to Księżniczka ubierała. Wieszała bombkę za bombką, aniołka za aniołkiem, dzwoneczek za dzwoneczkiem… wszystko na jednej gałęzi. A potem odkryła, że tych gałęzi jest więcej i na każdej można umieścić tyle ozdób, ile wlezie. Jeśli natomiast zrobi się za ciasno, to wystarczy coś zdjąć i przewiesić na inną gałązkę… i tak w kółko. Całkiem poważnie rozważamy z P. rozstawianie choinki co sobotę, przez cały rok. Księżniczka zajmie się przystrajaniem, a my w tym czasie zdążymy posprzątać, ugotować obiad i jeszcze wyskoczyć na paznokcie (ja) albo inne piwo (mąż). Co więcej, ubieraniu drzewka mała poświęciła tyle energii, że zaraz potem urządziła sobie trzygodzinną drzemkę.

kula.jpg

Marzenia trzeba jednak zostawić na później, bo w ferworze przedświątecznych przygotowań nasza latorośl zrzuciła z oparcia fotela szklaną kulę śnieżną (co one tam w ogóle robiły? I kula, i Księżniczka?!), która roztrzaskała się na tryliard okruszków. Obecnie sytuacja przedstawia się tak, że młoda skacze tacie po brzuchu, a ja zbieram szkło… na tryliard sposobów, bo to badziewie jest wszędzie.

Niedziela, 22.30

Gotowałyśmy dziś razem barszcz. Ściślej – ja gotowałam, zaś Księżniczka stała koło mnie na swoim podeściku, komentując moje działania poważnym „noooo” albo pełnym nadziei „mniam!”. W istocie, barszcz wyszedł przepyszny. Jeśli ktoś reflektuje, to mamy więcej.

barszcz

Ze swojego dzieciństwa pamiętam, że w noc przed wigilią nigdy nie mogłam zasnąć z emocji. Rodzice puszczali mi wtedy pastorałki Krawczyka („Nie chcesz spać, bo dzisiaj noc niepodobna żadnej z tych, które przez ten cały rok układały nas do snu” albo „Jak tu zasnąć w taką noc, gdy świętami pachnie dom?”) i pozwalali czuwać, dopóki nie padłam. Księżniczka, chociaż z bożonarodzeniowego klimatu jeszcze niewiele rozumie, chyba wdała się pod tym względem we mnie, bo dziś też nie mogliśmy jej położyć. Usnęła po 21., rozczarowana, że zasiedliśmy z małżonkiem na kanapie, zamiast robić coś ciekawszego… na przykład kolejny barszcz.

Żarty żartami, ale jest coś niesamowitego w tym, że nasz mały Bąbelek, który rok temu ledwo samodzielnie wstawał, asystuje już w przygotowaniach do Wigilii. Ta jej dziecięca radość z prozaicznych czynności, błysk w oczach na widok rozświetlonej choinki i atak śmiechu, kiedy mąż zakłada jej na głowę czapkę św. Mikołaja, udzielają się i nam. Wszystko nabiera sensu na nowo. Mimo tego, że święta już jutro, a u nas na stole zamiast sianka i opłatka leżą puzzle, ręczny odkurzacz, płócienny worek z Minnie i opakowanie mokrych chusteczek, to gwiazdkowy klimat zagościł w naszych czterech kątach na dobre i chyba szybko nas nie opuści.

angel

Kochani, z okazji Świąt Bożego Narodzenia chciałabym Wam życzyć choć kilku dni wytchnienia. Umiejętności odpuszczenia sobie i innym. Pojednania z tymi, do których najtrudniej jest wyciągnąć rękę. A nade wszystko – takiej właśnie dziecięcej radości, pozwalającej patrzeć na błyszczącą światełkami choinkę niczym na ósmy cud świata albo zachwycać się babcinymi pierogami jakby pochodziły z restauracji o pięciu gwiazdkach Michelin.

Na życzenia noworoczne jeszcze przyjdzie czas, a póki co – po prostu Wesołych Świąt. Przez wielkie „W” i jeszcze większe „Ś”.

Reklamy

9 myśli w temacie “Z przedświątecznego pamiętnika Księżniczkowej matki”

  1. Z dzieckiem każde święta są cudowne! My teraz też mieliśmy takie spostrzeżenia, że jeszcze rok temu to i tamto, a teraz Tamaluga w pełni świadoma, ubiera choinkę, maluje pierniki, woła przez okno „Mikołaju, oć! Tami chce siesient, ploooosie.” 😀
    Dziękuję za życzenia i wam też życzę duuużo zdrowia, sił, cierpliwości, ogromnej radochy i bliskości, nie tylko w święta.

    Polubienie

  2. U nas też kula nie wytrzymała presji czasu tzn była tylko 2 dni. Podobno – cytuję – sama się stłukła… A tak naprawdę było to tak: mówiłam tysiące razy, żeby bawiły się nią na dywanie lub tam gdzie są panele, a nie gdzie kafle. No to w którymś momencie postawiły na schodach i pewnie któraś zaczepiła i spadła. Sama, żeby nie było 😉

    Mam nadzieję, że fajnie spędziliście Święta – ja mam +4kg (co najmniej)

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s